«I got the power!»

Dette er eit innlegg som er mest retta mot bokbloggarane, og dei andre bloggarane der ute, rett og slett fordi det er aktuelt med tanke på debattane som har gått dei siste vekene. Likevel, alle, føl dykk fri til å lese innlegget og kome med innspel!

Som bloggarar har me makt. Ingen kan sjå bort frå det. For det første er det vel ei kjent sak at ord har makt. For å sitere Humlesnurr, noko eg liker veldig godt:

“Words are, in my not-so-humble opinion, our most inexhaustible source of magic. Capable of both inflicting injury, and remedying it.”

Veldig kloke ord. Dei orda me bruker har makt, og bloggar består ofte mest av ord. Det er forskjell på å like noko og elske noko. Det er forskjell på å mislike noko og hate noko. Det må alle saman hugse på som bloggar. Velje orda med omhu er vel rette uttrykket. Gjennom dei orda me vel har me makt. Ingen må tenkje at dei linjene dei skriv i eit innlegg er utan tydning og at dei ikkje har noko påverknadskraft på nokon. Det er klart at viss ein bokbloggar skriv: «Eg elska denne boka» er det truleg at eg før eller seinare vil plukke boka opp, om det var i rett sjanger.

Det eg vil med innlegget er å setje fokus på makta me har som bloggarar. Eg veit at viss eg roser ei bok opp i skyene i dag, er det større sjans for at dei som les bloggen vil plukke boka opp seinare, enn viss eg ikkje gjorde det. Det er å lett å tenkje at me er små menneske som sit bak og ein skjerm og skriv for oss sjølve. Me har ikkje noko makt. I tillegg tenkjer ein at bloggen berre er vår personlege dagbok og at intensjonane våre ikkje er at folk nødvendigvis trenger å bli påverka. Meininga er ikkje å skrive om boka for å seie om det er god eller dårleg litteratur, men for å skrive om lesegleda og skrive for seg sjølv. Sånn koseleg sitje-foran-peisen-skriving. Det skal ikkje gjere noko kva me skriv, for ingen trenger å bruke det. Kanskje me bruker bloggen vår som nokon som skriv treningsdagbok på nettet. Det er for oss sjølve, men likevel offentleg.

Eg høyres veldig kritisk ut no, og eg er på mange måtar kritisk til at me ikkje innser kva makt me har. Det er forlag som følgjer med på bokbloggar og les innlegga våre om deira bøker, og sjølv om det kanskje ikkje var meininga, bruker dei ei vilkårleg setning frå innlegget me skreiv om boka dei hadde gitt ut. Slik skjer med dei som skriv bokmeldingar i aviser òg. Det dei skriv blir (mis)brukt på omslag og på nettsider. Det er òg difor ein skal velje orda med omhu, fordi det er vanskeleg å få ut riktig meining, viss me bruker orda som svarer til meininga vår. Eg veit ikkje om det var forståeleg.

Mange ser ut til å meine at me ikkje skal tåle å bli kritisert. Alt avisene seier er heilt bak mål og meining, og dei har ikkje peiling på kva bloggarar driv med. For å minne dykk på noko: Me har litt felles med dei. Me les bøker. Me vurderer og reflekterer og skriv til slutt ein tekst som er resultatet av timar, dagar og veker med lesing. Dei les kanskje ikkje i fleire veker, men berre for å seie at dei òg arbeider og får eit resultat av arbeidet. Skilnaden er at for oss er det ein hobby å skrive om bøker, det er ingen jobb. Det er ei viktig skiljelinje som kan vere både negativ og positiv. Det er kanskje vanskeleg å forstå den tankegangen der. Det eg meiner er at eg liker å vere uavhengig og vil ikkje få betalt for å skrive bokmeldingar og lese. Eg synes det er noko av det beste. Det er mitt på ein måte. Det er ikkje nokon som bestemmer. Likevel kan me falle i den grøfta at det blir hobbyhobbyblogging. Alt dreier seg om dette som ein hobby. Me tenkjer ikkje på at me sit og analyserer og vurederer andre sitt verk. Me tenkjer ikkje på makta me har, fordi det er trass i alt berre ein hobby.

Eg trur at me av og til trenger litt konstruktiv kritikk frå dei profesjonelle, slik me ikkje blir navleskuande menneske som sit og tenkjer at uansett kva andre seier køyrer me på. Me òg skal tåle å bli litt kritiserte av dei som har dette som jobb, men viss me verkeleleg skal stå opp mot kritikken, kan me ikkje undervurdere makta vår. Første steg er å ta eit skritt i den retninga at ein tenkjer på seg sjølv som ein person som påverker og utøver makt.

Eg trur kvalitet er eit stikkord. Kvalitet framfor kvantitet. Det er lurt å tenkje slikt. Imøtegå litt av kritikken, og slik eg har sagt før, ikkje binde seg for mykje opp til forlaga. Ein skal ikkje imøtegå kritikk utan hald og utan snev av sanning. Bloggen er framleis vårt domene kor me kan bestemme. Likevel har me makt. Faktisk meir makt enn avisene av og til. Eg les både bokmeldingar i aviser og på bokbloggar, og eg veit med meg sjølv at eg tek til meg like mykje, sjølv om intensjonen kanskje er noko anna frå nokre bloggarar si side. Me skal tåle å bli kritisert. Lukk opp auge og sjå at du òg har makt. Brukt den positivt!

Dette innlegget vart kanskje litt keisamt og fult med skrift når eg ikkje bruker bilete, men eg håpar de overlever. Me les trass i alt bøker utan bilete!

Advertisements

Hemmeleg nisse: Svar

Ragnhild på Lattermilds bokblogg har kome med eit bra initativ, nemleg det at me skal få lov til å leike litt julenisse denne jula. Sende ut gåver til kvarandre. I den anledning skulle me svare på nokre spørsmål som ho har skrive på bloggen sin. Eg skal prøve så godt eg kan å svare på dei, slik at det kan bli lettare for den personen som er min hemmelege julenisse.

Kva sjang(r)ar les du helst?
Eg les ein del  krim, men eg liker best dei kriminalromanane kor det er litt psykologisk innblanda. Psykolgiske thrillarar er kanskje det som kjem høgast opp på lista av sjangarar. Bøker der eg kan grøsse litt og til og med få ei aha-oppleving til slutt. Det er det som står øvst på mi liste. Utanom det har eg likte veldig godt å lese essay på skulen, så det er heller ikkje ein sjanger som er heilt av vegen.

Har du ein favorittforfattar? Og har du/har du lese alt av han/henne? (Er det noko poeng å sende bok av denne forfattaren til meg?)

Favorittforfattaren min er Gillian Flynn, og av dei bøkene har eg lese alle. I tillegg har eg to av dei. Likevel, Val McDermid er høgt på lista, og der har eg ikkje lese alle. Eg driv på med The Wire in the Blood av henne no og har lese den første boka i same serie, i tillegg til tre enkeltståande, men eg eig ingen bøker av henne. J. K Rowling har eg lese alt av, utanom den siste som eg har liggjande på nattbordet.

Les du på andre språk enn norsk?

Ja, engelsk (og nynorsk, for alle dei som reknar bokmål som korrekt norsk 😀 )

Høyrer du på lydbøker? I kva format i så fall?

Eg høyrer på lydbøker i CD-format, og eg ønsker meg digispelar til jul, så digibøker går fint. Eg veit ikkje om eg får, men skal skaffe meg ein gong, så ei digibok er kanskje berre med på å få litt fart på meg.

Samlar du på bøker av ein spesifikk forfattar eller av ein spesiell type eller av eit spesielt tema?

Eg liker å seie at eg «samlar» på Lisa Jewell-bøker, fordi det er bøker eg får tak i kvar gong eg er på reise. Lisa Jewell i pocket-format. Eg gjer eigentleg ikkje det, men eg har to som eg har kjøpt med tanke på reise utanlands. Elles samlar eg ikkje på nokon spesiell forfattar, type eller spesielt tema.

Har du nokon lister over kva du har lese og/eller kva du eig?

Eg har lister over kva eg har lese på den tidlegare bloggen min her og her. Det er i 2012 og 2013. Frå 2011 har eg ikkje laga noko liste, men det ligg bokmeldingar på bloggen, og i arkivet går det an å sjå kva bøker eg har meldt i den perioden.

Kva er du ute etter når du les? (Utdanning, eventyr, romantikk, hjernetrim, nye erfaringar eller noko heilt anna)

Eg er ute etter at det skjer noko, sagt rett ut. Eg er ute etter ei bok med ei kort innleiing, lang hovuddel som går mot eit klimaks og ei kort avslutting. Det skal vere eit plott med meining. I tillegg skal det ikkje vere heilt hjernedødt, slik at ein får alt overforklart. Det kan godt vere litt hjernetrim, og eg liker å lære noko av bøkene eg les.

Finst det nokon sjangar eller forfattar du ikkje vil lese?

Den som er min julenisse bør ikkje sjå dette som sitt snitt til å sende bort erotiske bøker. Nei takk, seier eg. Norske serieromanar, vampyrromanar og all anna fantasy om udødelege folk er heller ikkje velkomne. Eg har heller ikkje mykje til over for Tana French og Charlotte Link, og Jørn Lier Horsts bøker har eg ikkje kome meg gjennom.

Kva har du lese eller byrja på og tenkt «aldri meir!» om?

The short second life of Bree Tanner av Stephenie Meyer, Alyson Noëls serie om The Immortals og elles ein del fantasy.

Finst det nokon forfattar/sjangar du har tenkt å lese, men som du ikkje har kome til endå?

Harlan Coben, Lee Child, Lars Kepler, Hans Olav Lahlum, Jo Nesbø (har lese nokon og har den første boka), Monica N. Yndestad, Brontë-systrene kort sagt.

Er det nokon bøker du leiter etter og som du ville bli særleg glad for å få?

Partisanens datter av Louis Bernières, kanskje.

Har du nokre hobbyar utanom lesing?

Eg dansar, skriv, driv med politikk og speler piano. Kanskje ikkje veldig lett å gi noko ut frå det? I tillegg liker eg musikk, og særleg julemusikk.

Samlar du på noko?

Ikkje utanom bøker. Samla på servietter før, men ikkje no lenger. Eg samlar på hybelkaninar under senga…

Kva er favorittfargen din?

Mintgrønt, rosa og litt sterk grønt.

Har du nokon favoritt-TV-serie eller film?

Med hjartet på rette staden er min favoritt-TV-serie. Dei bøkene eg liker best trur eg at eg har sjølv, utanom The Terminal frå 2004. Den liker eg godt.

Føretrekk du kaffi eller te? Eventuelt kva slags?

Eg føretrekk kaffi som eg kan ha i kaffitraktaren, men me har masse god kaffi heime i frå kaffibutikken i Kristiansand.

Kva slags snop liker du best?

Lakris, tyrkisk pepar, dundersalt, lakrisal, sjokolade.

Kva er di marerittjulegåve?

Eg trur eg hadde teke det dårleg hadde noko gitt meg ei ordbok i julegåve. Nei, då, marerittjulegåva mi er det vanskeleg å seie kva hadde vore. Eg liker både mjuke og harde pakkar og trur ikkje nokon hadde vore så onde at dei hadde gitt meg noko eg fekk mareritt av.

Kva er di draumejulegåve?

Ferie til Syden, helst til Mythos Beach Resort på Rhodos eller til Santorini eller tilbake til Frankrike.

Er du allergisk mot noko, eller er du til dømes veganar?

Eg er ikkje veganar, berre for å få det på banen. Eg er heller ikkje vegetarianar og et pinnekjøt og ribbe med godt samvit. Likevel, eg er allergisk mot peanøtter (og jordnøtter) og liker heller ikkje vanlege nøtter, fordi det minner meg om smaken til peanøtter. Mandler er godt så lenge det er i kransekake eller marsipan.

No har eg svart på spørsmåla. Håpar at «julenissen» får noko ut av det.