lesemål 2012

2011 er snart over, og for min del har det gått fort i svingane, og eg har ikkje fått lese så mykje som eg har hatt lyst til. Eit mål for det nye året er å ikkje bry meg om antall bøker, men gode bøker!! Det betyr at eg heller skal leite etter gode bøker som eg kan suge til meg og verkeleg nyte, i staden for å lese fort og prøve å kome unna med bøkene eg har tenkt å lese. Eg har ikkje noko spesielt antall bøker eg vil lese, men dette året har det blitt 91 bøker, kanskje det blir 92. Eg kan kanskje ha eit mål om å lese hundre bøker i 2012.

Mine lesemål for 2012:

engelske klassikarar
Eg har som mål å få lese litt Charles Dickens som store forventninger og vår felles venn. Jane Austen har eg aldri vore borti før, men eg har tenkt å lese ei av hennar bøker i det minste. Kanskje òg ei bok av Agatha Christie. Får sjå korleis eg liker det.

psykologiske thrillarar
Dette er ein ny «sjangar» eg har byrja å lese nå i 2011. Både mus (Gordon Reece) og forførende onskap (Rebecca James) var kjempegode, og vidare kjem dette til å bli ein sjanger eg skal lese. Blir spennande å sjå kva bøker det blir. Eg har tenkt å lese før jeg sovner (S J Watson). Den skal vere veldig god.

Lese alle bøkene på ønskelista
Eg har ei ønskeliste på bloggen som eg har tenkt å få lese i 2012. Det er bøker eg har veldig lyst til å lese, og nokre har  eg venta på sidan SOMMARFERIEN!! Bestilte dei på biblioteket då, men har ikkje sett noko til dei. Får smøre meg med tålmod (sjølv om den eine står det kvar gong eg er innom, at det er 2-3 vekers ventetid på.) Ønskelista

Lese fleire romanar berekna på  vaksne
Endelig har eg byrja å lese bøker som er meir for vaksne òg. Og det har eg ikkje angra på. Saras nøkkel, bumerang, reisen hjem, Maya og midt i mellom var fantastiske bøker som eg ikkje greidde å legge i meg. I nattbordskuffa har eg liggande hotellet på hjørnet av bitter og søt.  Det er ei bok eg håpar på å få lese i tillegg til den usynlige broen, huset du elsket, de hvite emglene, et sted i nærheten og den hvite dronningen. 


Halde fram med å lese ungdomsromanar
Eg skal halde fram med å lese ungdomsromanar òg, men eg skal slutte å lese Karen Kingsbury. Eg veit ikkje heilot kva ungdomsromanar eg kjem til å lese utanom at blodrød vei står høgt på lista.


Skrive om boks med ein gong eg har lese ei
Det får bli eit bra mål, sidan det er ikkje alltid eg gjer det, og det er nokre bøker dette året eg ikkje har fått skrive om, men det er eit mål eg skal prøve å følge, utanom når eg er på ferie.

vere med på «urfordringar»
Eg skal blit flinkare til å vere med på ting som tematrio, smakebit på ein søndag, boktema hos Anette, It’s Monday! What are you reading? I tillegg skal eg prøve å kome i gang med å tipse om forfattarar igjen. Den første forfattaren i 2011 blir Tatiana de Rosnay, og det skal òg kome nokre meiningsmålingar. så stay tuned i 2012.

Mai Lene

Bok: reisen hjem av Lori Lansens

«Det finnes bøker som kryper inn i sjela di – under huden på deg. REISEN HJEM er en slik bok! Avslutningen er fantastisk – og meget overraskende. Jeg ble helt satt ut! Dette er Lori Lansens beste roman.» LIV GLADE – BOKINSPIRATOR NORLI.

5-årige Sharla blir forlatt av sin hvite mor og plasert hos naboen, den svarte ensomme kvinnen Addy Shadd. Addy er 70 år og har dårlig helse, men et varmt hjerte, og hun blir som en bestemor for Sharla.  I tilbakeblikk blir vi kjent med Addys dramastiske liv. Som gravid 15-åring blir hun beskyldt for å ha forårsaket brorens død, og jaget ut av den lille byen Rusholme. På sin lange reise bort fra hjemmet opplever Addy stor kjærlighet og avgrunnsdypt svik, inderlig lykke og grenseløs tragedie. Og hele tiden hvisker en stemme i henne at hun skal vende tilbake – reise hjem. Når Sharla kommer inn i Addys liv, kan denne reisen endelig begynne. 

 REISEN HJEM er en sterk og rørende romanom den forløsende kraften i kjærlighet og minner, og om to ulike mennesker som forvandler hverandres liv for alltid.

Romanen er en internasjonal bestselger som er utgitt i 12 land og nominert til flere literaturpriser. Whoopi Goldberg har kjøpt filmrettighetene. 

Ei fantastisk, nydelig, bra, spennande, overveldande, fengande, super, flott og rørande bok. 


Addy verkar som ei varm og snill dame. Ho er ein hovudperson me bare MÅ like sjølv om ho røyker og har hatt eit hardt liv. Likevel er ho veldig einsam når Sharla kjem for å bu hjå henne. Ho bare ikkje veit det sjølv. Sharla er den forlatte litle jenta som du synes veldig synd på, men som etter Addys beskriving verken er fin å sjå til eller har bra ordbruk. Men etter bare ei lita stund ser det ut til at dei blir veldig gode vener.

Ei flott leseoppleving som eg anbefaler alle der ute som er leseglade og likte saras nøkkel. Ei spesiell og veldig god bok som har aldri har lese maken til. Den er i same forteljar stil som saras nøkkel, men handlinga er eit heilt anna, og det er den eg liker best i tillegg til forteljarstilen. Lori Lansens er ein forfattar eg skal lese meir av.

Noko av det beste med handlinga var tilbakeblikka på Addy sitt tidligare liv. Det var ikkje bare lett, og det var mange triste episodar, men òg mange morosamme og fine stunder. Ei bok de bør lese alle saman.

Mai Lene

Bok: Mus av Gordon Reece

Fekk tid til å lese litt i jula likevel. På julaften fekk eg to nye bøker: reisen hjem av Lori Lansens og ei til bok som eg ikkje hugsar namnet på, men ho verka som ei som er litt i Karen Kingsbury – stilen. Eg får sjå korleis ho her. Omtale kjem det nok.

Men over til mus av Gordon Reece

Om boka

Ett sted går det en grense – selv for dem som er vant til å finne seg i alt. Denne rystende psykologiske thrilleren etterlater leseren med spørsmålet: Hva ville DU gjort viss du nådde denne grensen?

Shelley, kjære, sa mama. Ikke vær redd. Han vil bare ha penger. Hvis vi gjør dom hsm dirt, vil han gå og la oss være i fred. 

Jeg trodde ikke på henne, og kunne skjønne på de skjelvende hendene og den uvante stemmen hennes at hun ikke trodde det selv heller. Når en kattgår inn i et musehull, etterlater den ikke musene uten å ha skadetdem. Jeg visste hvordan dette kom til å ende. 

Shelley og moren omtaler seg selv som mus – alltid fredssommelige, pliktoppfyllende, usikre på seg selv. Forsiktige som mus og gode som gull hele livet, og alt de har oppnådd med det, er å bli herset med av alt og alle. Men det finnes en grense selv for mus. Og en dag er den grensen nådd. 

Mi meining
Dette er ikkje noko bok om ein helt. Tvert i mot. Shelley, som det handlar om, er eit mobbeoffer, tyngst i klassen, og ho har gått med sjølvmordstaknar. Det å då flytte ut til Honeysuckle Cottage og få heimeundervisning hjelper på for henne. I alle fall for ei lita stund, heilt til fødselsdagen. Eg vil ikkje røpe så mykje i frå der og ut i boka, utanom at eg synes at dei er veldig savitslause, både Shelley og mora. (utdraget i frå fødselsdagen står på baksideteksten som eg har skrive over her)

Shelley er på mange måtar ei grei jente å bli kjent med, men det er ikkje mykje morosamt i boka. Alle bøker skal ikkje vere humorristiske, og det er ikkje hovudtrekka for ein psykologisk thriller, så det var ikkje så veldig sakna heller.

Skildringane var gode, og eg likte måten personane blei presentert på. Honeysuckle Cottage høyres ut som eit nydelig hus, men eg trur ikkje eg hadde greidd å flytte så avsides frå alt og alle, men det har vel sine fordelar i handlinga her.

Eg pleier å seie at Gyldendal ofte har kvaltitetstempel på boka. Viss boka er merka med Gyldendal, er det for meg nesten kvalitetsstempla, og det er denne boka òg. Veldig spennande. Kanskje ikkje heilt den skrivestilen eg liker best, men elles er boka bra. Det var noko meir eg ikkje likte som eg ikkje greier å setje heilt ord på. Veit ikkje om eg veit sjølv kva det er, men det var noko som ikkje var heilt min smak, så det er ikkje den beste boka eg har lese heller.

Maria på Marias bokblogg har òg aøgt omtale av boka.
Omtalen

Bok: Maya av Isabel Allende

Amerikanske Maya Vidal vokser opp i California i en fargerik og utradisjonell familie. Mayas distré og kreative, men likevel kjærlige familie består av den chilenske bestermoren og eks-taxisjåføren Nidia Vidal, eller bare Nini, og av mannen til Nini, den afroamerikanske professoren Paul Ditson II, eller bare Popo.

Maya er 19 år, opprørsk, sta og selvstendig, kanskje fordi de voksne er så eksentriske. Nini tror på eventyr og astrologi og Popo mest på stjernetåker og svarte hull. Da den innspirerende og skøyeraktige Popo dør, mister begge damene fotfestet. Nini går i svart, og Maya havner på skråplane, blant dårlige og løvløse venner. I Las Vegas er hun sunket så dypt i søla at det bare fins én vei opp, og den staker Nini ut, 

Maya blir sendt sørover, til Chile, ut på landet til den magiske, fargerike og idylliske øya Chiloué, og til Manuel, en karismatisk, klok venn av Nini.

Her venter det henne mange eventyr, en vakker og komplisert familiehistorie, og nye fantastiske muligheter. Maya møter kjærlighet, kunnskap og store doser av det Isabel Allende er aller flinkest til å formidle: mennesklig frodighet og varme og lett urovekkende hendelser. For også i landsbyidyllen fins det svarte hull…

En moderne , ung og spennende roman med røtter i Isabel Allende særegne, magiske literære univers. 

 Nå, KVELDEN FØR KVELDEN, (!) har eg avslutta den siste boka før julaften. Maya er ei fin bok å lese, og kvifor ikkje rundt jul?  Eg har aldri lese noko av Isabell Allende før, av den grunn at eg ikkje har høyrt om forfattaren før, og at eg liker vaksne bøker meir enn før.

Boka har vore fengande, og meir enn ein gong i dag har dei andre vore litt sure når eg bare sit med boka og så vidt gidder å bidra med noko. Å lese om øya ho blir sendt til er spennande og det er koselige, men merkelige folk. Boka byrjar med at ho blir sendt til Chile til den øya, men me blir fleire og fleire gonger sendt tilbake i tid og til det som skjedde før ho kom til Chiloué. Alt i frå då Nini møtter Popo og til det harde livet til Maya i Las Vegas. Skal ikkje gå så mykje inn på kva som skjedde rett før ho kom på øya, for då røpar eg for mykje, men det var verdt å vente på at det skulle kome. I tillegg prøver ho å avdekke løyndommen om Manuel sine mareritt om natte.

Denne boka er ikkje akkurat for dei som tåler lite, men det er litt morosame ting òg i boka. Skrivinga, skildringar og alt er kanonbra, og det viser at Allende er ein driven forfattar. Dei som les bloggen min fast veit kanskje at eg ikkje akkurat deler ut stjerner, poeng, terningkast eller karakter til bøker, men skulle eg gitt det til denne måtte det vore 4,5 stjerner av 5 moglege. Litt missfornøgd med byrjinga. Litt for mykje skildringar, og eg liker ikkje så godt den der «hei-mitt-namn-er-ola-og-dette-er-kari-tonen» der dei presenterer ein og ein som om du skulle presentere deg personlige, rekke handa ut og trekke nokon opp på sida av seg og presentere denne òg, men ho fekk til mykje interessant rundt kvar person og særlig rundt den eksentriske og veldig spesielle bestemora som eg lo mykje av.

Nå skal eg slappe av med kvelden før kvelden. Og så vil eg seie GOD JUL OG GODT NYTTÅR! I morgon blir det ikkje mykje lesing, men meir  TV.

Boktema hos Anette – All I want for Christmas

Denne veka er boktemaet hjå Anette all I want for Christmas. Eg har allereie lagt ut ei liste over kva eg bøker eg ønsker meg til  jul. Den finn de her. Men eg liker alltid å finne nye bøker, og i går var eg innom bazar forlag sine nettsider og såg nokre nye bøker eg kunne tenke meg, i tillegg til ei eg såg på Libris sine nettsider. Tenkte eg skulle ta tre av dei i dag då.


den usynlige broen av Julie Orringer
Eg har byrja å interessere meg meir for «voksenbøker» nå i det siste etter at eg byrja å lese Tatiana de Rosnay sine bøker. Eg har reservert denne boka på biblioteket, men det er fem månadars ventetid på boka. Eg «fann» boka då eg svarte på ein julekalendar.
Den skal visst nok vere veldig god, men eg tårer ikkje å skrive kva den handlar om sidan eg ikkje har lese ho, men her kan de sjå kva Gyldendal seier om boka. 
før jeg sovner av S J Watson
Eg synes at psykologiske thrillarar er veldig spennande, og denne verkar spennande. Omslaget er spennande (og liknar på omslaget til verten) og Bazar sin omtale gjer meg veldig nysgjerrig på boka. 


et sted i nærhetne av Cecelia Ahren
Denne boka òg verkar interessant og hadde eg funne ho litt før, hadde eg garantert ønska meg den til jul, men men…
Reservert ho på biblioteket. 
Her er omtalet. Denne òg er utgitt på Bazar. 

Bok: A Christmas carol av Charles Dickens

This is the famous story of Scrooge, a rich businessman of London during the last century. With old age, Scrooge has become mean and spiteful. Until he receives a visit from the ghost of his dead friend, Marley. Marley’s ghost sends three other ghosts to show Scrooge the importance of kindness and generosity. And so, for the first time in years, Scrooge enjoys a happy Christmas. 

Dette er ei julehistorie som dei fleste av oss har lese og sett på film. Denne gongen las eg ho på engelsk. Eg har gjort det før òg, men denne gongen var det ein annan utgåve som var litt lenger og litt meir utfyllande enn den me fekk på skulen på 9-10 sider.

I denne historia møter me Ebenezer Scrooge, ein forretningsmann som er rik på pengar, men ikkje på vener. Han er ikkje den som deler ut pengar til fattige eller som gir for mykje løn til arbeidaren sin. Tvert i mot er han gnien og gjerrig og lite kjent for generøsitet. Dette forandrar seg ikkje før han får besøk av spøkelset til Jackob Marley, den avdøde kompanjongen og venen hans. Marley viser han den lenka han bygde på mens han levde, ei lenke som består av regnskapsbøker, pengeskrin og gull. Marley advarer Scrooge mot å halde fram som han gjer. Han sender tre spøkelse for å besøker Scrooge. eit i frå fortidas jul, nåverande jul og den framtidige jula. Som de sikkert veit, forandrar Scrooge seg etter desse besøka og blir desto snillar og meir gavmild enn mange andre.

Det er ei kjempeflott historie som verkeleg får fram litt julestemning. Det er koselig lesestoff, og eg synes at Scrooge eigentlig verker veldig hyggjeleg. I alle fall i slutten. Det er første gongen eg har lese ei så utfyllande historie av denne forteljinga. Las på engelsk og det var flott å kunne lese den på originalspråket. Absolutt ikkje vanskelig å lese, tvert i mot var ho lettlest, og det var fine ilustrasjonar til.

Som mange av dykk veit finnes det mange filmar basert på denne boka. For å anbefale ein (som speles av på DVDspelaren vår akkurat nå) så må det vere den med George C Scott i hovudrolla som Scrooge.

Veldig kjekk film. Utanom den skal den der Jim Carrey har den eine stemma vere bra, og så er Disney sin versjon veldig bra. Dei einaste eg har sett som eg ikkje liker må vere BBC sin versjon. Kjedelig og veldig dårlige effektar. Og så likte eg ikkje at heile den scena i frå då han besøkte skulen sin var teikna i staden for å vere ein ekste stad. Eg har òg sett ein som var sånn passe. Det var ein musikal med alt for mykje musikk. Kvar gong du trudde ein song var ferdig, haldt dei fram med å reptere den minst tjue gonger til.

Kjeda meg gjennom heile filmen og var veldig lei av sang etterpå. Men eg må gå. Kveldsmat. =)

Mai Lene

Smakebit

Sidan flukten i fra virkeligheten  har tatt juleferie, var det ikkje nokon smakebit i går, men i dag skal eg dele ein smakebit i frå verdas mest kjente bok: Bibelen.

Det eg skal dele med dykk står i Jesaja 9,6

For eit barn er oss fødd,
          ein son er oss gjeven.
          Herreveldet er lagt på hans skulder.
          Han har fått namnet
          Underfull rådgjevar, Veldig Gud,
          Evig far, Fredsfyrste.



Veldig fint bibelvers. Seier mykje om jula. Til nå må det vere den finaste smakebiten eg har delt emd dykk synes eg. 


Ha ei fin veke fram mot jul. 



Bok/biografi: Anne Franks dagbok

Dette er ikkje boka eg las. Den
på bilete er nyare. 

Ja, då er eg endelig ferdig med Anne Franks dagbok, ie utgåve i frå 1995 trur eg.

Om boka/biografien

Ingen skildring av en jødisk families skjebne under den andre verdenskrig har vel nådd ut til så mange mennesker som Anne Franks dagbok. Den unge pikens beretninger om de to årene hun og hennes nærmeste levde i dekning  for nazisme, er blitt en klassiker. I denne nye utgaven er det tatt med stoff som ble utelatt i den første utgaven. Dagboken er blitt omtrent en fjerdedel tykkere og gir et er nyansert og dypere innblikk i Anne Franks verden. På tross av de dramatiske omstendighetene får vi et nørt bilde av en vanlig tenåring, hennes tanker og følelser, drømmer og lengsler – og forventninger til fremtiden. 

Mi meining
Dette er andre gongen eg les Anne Franks dagbok, den originale utgåva der dei ikkje har tatt noko vekk. Første gong eg las ho gjekk eg i femte klasse, men eg følte at eg fekk med meg litt meir nå. Boka er eigentlig veldig interessant dei første 100-200 sidene, men dei siste 200-300 kan bli litt kjedelige til slutt. Du blir litt lei av å bare høyre om dei same personane heile tida og kva som skjer og kranglar osv. Men når det er sagt, det er ikkje Anne sin feil at det ikkje var noko anna å skrive om. Det var livet hennar i dei to åra. Det går ikkje an å skrive om denne boka som ei vanlig bok.  Nokre av reglane, kranglane osv var veldig morosamme å lese om òg. Det var òg morosamt å lese om hobbyane til Anne, særlig siste del av lista over hobbyar, for dei kjende eg meg veldig igjen i. Òg det at ho ville bli forfattar var gjennkjennelig.
Eg har plukka ut nokre utdrag eg vil dele med dykk i frå boka. Det første er nokre maskinskrivne reglar laga av van Daan. (I røynda heite han van Pels til etternamn) Dei kjem her:

REGLER OG RETNINGSLINJER FOR BAKBYGNINGEN

Spesielt opprettet for det midlertidige huslyet for jøder og likesinnede.

Åpent hele året.

Vakre, rolige, skogfrie omgivelser i hjertet av Amsterdam. Ingen naboer. Nås med trikklinje 13 og 17, for dem som bor lenger borte – også med bil eller sykkel. I visse tilfeller da tyskerne ikke tillater at dette transportmiddelet blir benyttet, kan det også nås til fots.  Møblerte og umøblerte boliger og rom står hele tiden til disposisjon, med eller uten pensjon. 

Husleie: gratis. 

Mat: fetttfri.

Rennende vann på badet (dessverre uten badekar) og på enkelte inner – og yttervegger. Deilige ovner.

(…)

Egen radiostasjon med direkte forbindelse til London, New York, Tel-Aviv og mange andre stasjoner. Dette aparatet står til rådighet for alle beboere fra klokka atten og det er ingen forbudte stasjoner under forutsetning av at man unntaksvis får høre på tyske sendere, f. eks bl. klassisk musikk. Det er på det strengeste forbudt å høre på tyske nyheter (likegyldig hvor de blir sendt fra) og spre dem. 

 (…)

Fritid: faller inntil videre ut, vent på nærmere ordre. 

(…)

Sang: Utesluttende lavt etter klokkar 18.

(…)
Tok ikkje emd alle reglane nå, fordi det var fryktelig mange. Dei er jo tiltak for  at det skal vere god sikkerhet, men det første med beskrivelse av området, fekk meg til å le. Hobbyane til Anne var òg interessante å lese om. Dei var veldig like mine.

Og så er det filmstjerner og familiebilder. Dessuten er jeg helt besatt av lesing og bøker, eg interesserer meg for kunsthistorie og forfattere, diktete og malere. Kanskje kommer musikere i tillegg senere. Jeg har viss motvilje mot algebra, geometri og regning. Jeg liker alle andre skolefag, særlig historie.

Bortsett i frå at eg ville ha tatt med dans, er det vel eigentlig veldig liket, men eg hadde nok ikkje lese så mykje om det som ho gjer. Algebraen og geometrien er eg einig med ho i.

Noko det er veldig leit å lese om, er  Anne sitt forhold til foreldra. Særlig til mora. Det er ikkje spesielt bra. I byrjinga er heller ikkje forholdet til søstera særlig bra, men det blir bedre etter kvart. Forholdet til faren er nært i byrjinga, men kjølnar veldig etterkvart. Alle i bakbygningen har ein omgjengelig tone, men dei kranglar oftare og oftare. (Noko eg forstår sidan dei er avsperra i frå alle andre.) For å gi ein viss oversikt til dei som ikkje har lese boka eller har gløymt mykje, skal eg fortelje litt om dei det handlar om.

Først og fremst er det Anne Frank eller Anne Mary Frank som ho heiter. Ho har akkurat blitt tretten det året dei må i dekning, og det er ho som er forfattar av boka. Søstera hennar heiter Margot og er nokre år eldre. Foreldra deira er Edith og Otto Frank. Otto Frank blir òg kallar Pim. Då Anne skreiv om dei, heite ho sjølv Anne, Margot heite Betty, Pim heitte Frederik og morfa heitte Nora. Til etternamn heite dei Robin. Dette blei seinare endra til å bli det dei eigentlig heite.

Den andre familien som låg i dekning med dei heiter i bøkene van Daan til etternanm, men eigentlig heite dei van Pels til etternamn. Familien på tre bestod av Auguste van Pels (Petronella van Daan i boka) som òg blir kalla fruen, Herman van Pels (Hans van Daan), òg kalla herren og til slutt Peter van Pels. I boka eg las har Peter same fornamn, sjølv om Anne kalla han Alfred.

Den siste som låg i dekning med dei blir i boka kalla Albert Dussel, men heitte eigentlig Fritz Pfeffer. Han blir beskriven som den mest plagsomme i bakbygningen og den minst pålitelige.

Elles er det hjelparane Bep, Miep, Jan, Kleiman og Kugler som er veldig framtredande. Dei står med dei «ekta» namna i bøkene. Då den utgåva eg las blei gitt ut i 1995, var Miep og Jan dei einaste som framleis levde av hjelparane. Resten døydde nokre tiår etter krigen.

Denne biografien er både spennande og nervepirrande. Du veit korleis det vil gå, og derfor er det trist å høyre om framtidsplanar, etter krigen osv, men det kan vere ganske morosamt òg. Til vanlig les eg ikkje biografiar, men ei dagbok som denne er eit unntak.

Langt innlegg, men sånn er det å skrive om bøker som dette.

Boktema hos Anette – denne boka les eg akkurat nå

Tid for nytt boktema hjå Anette. Denne gongen er temaet denne boka les eg akkurat nå. 


Som de kanskje har sett tidligare dreiv eg på med Anne Franks dagbok, og det gjer eg framleis. Går litt
t r e i g t, men det er desember og i tillegg strikkar eg og skriv litt osv. Også er det juleforberedelsar sjølvsagt. Mykje vasking neste veke på meg, sidan eg får ferie i morgon. Men litt om Anne Franks dagbok.


Det er jo ikkje ei skjønnliterær bok, så det blir ikkje nokon omtale av den på same måten som dei andre. Anne Frank var jo ikkje forfattar, og dette var skrive for at ho skulle lese det sjølv, men det er enormt godt skrive, og eg synes det er interessant å lese om når dei ligg i dekning i Nederland. Sjølv om det er trist å vite korleis det til slutt gjekk, er det morosamt å lese om mange av episodane i «bakgården.» Dette er ei bok for alle som er kjekk å lese. Eg les ikkje boka det er bilete av under her, men ei litt eldre som eg ikkje fann bilete av.

It`s Monday! What are you reading? #21

Nok ei veke har gått utan at eg har lese særlig mykje.

Las sist veke
  • heksesot av Kari Sverdrup
  • Anne franks dagbok
  • julemysteriet av Jostein Gaarder
  • Bibelen
Av desse las eg bare ferdig heksesot, som var ei veldig god bok. (Gå her for å sjå kva eg skreiv om boka) Anne Franks dagbok les eg for andre gong i mitt liv, men eg trur eg vil å få meir ut av boka nå enn det eg gjorde. Det er jo ikkje ei skjønnliterær bok, men det er like spennande og skrive på ein god måte. 
Les no
  • Anne Franks dagbok
  • framtidslandet
  • bibelen
  • Julemysteriet av Jostein Gaarder
Det er ikkje denne utgåva eg les, men ei eldre usensurert. Godt lesestoff, men litt uhyggjeleg å vite at dei kjem til å  bli fanga og drepne seinare. I tilegg er det uhyggjeleg at dette har skjedd. 
Det eg nå har tenkt å lese er Maya av Isabell Alende og Mus av Gordon Reece. Gler meg til ei fin lesejul nå.